Aliu bin Ebi Talib

Ali ibn Ebi Talib r.a. ishte kushëriri i Profetit ﷺ dhe u rrit në shtëpinë e tij. Ai ishte djali ose adoleshenti i parë që pranoi Islamin, duke qenë rreth 10 vjeç.

Aliu u martua me Fatimen r.a., bijën e dashur të Profetit ﷺ. Prej tyre lindën Hasani dhe Husejni, pasardhësit e vetëm të Profetit ﷺ. Profeti ﷺ tha: "Unë jam qyteti i dijes dhe Aliu është porta e tij."

Ai ishte njëri nga luftëtarët më të guximshëm. Në betejën e Hajberit, ai çau portën e fortesës me duart e veta. Profeti ﷺ i dha flamurin: "Do t'ia jap flamurin dikujt që e do Allahun dhe i Dërguari i Tij, dhe Allahu dhe i Dërguari i Tij e duan atë."

Aliu fjeti në shtratin e Profetit ﷺ natën e Hixhretit, duke rrezikuar jetën që Profeti ﷺ të ikte pa u vërejtur. Ai mbeti në Mekë për të kthyer amanetin e njerëzve.

Si kalif, Aliu u përball me fitne (sprova) të vështira. Ai zhvendosi kryeqytetin në Kufa dhe u përpoq të ruante unitetin e umetit. Ai vdiq si dëshmor në vitin 40 H, i goditur nga Ibn Mulxhemi.

Aliu ishte i njohur për dijen e thellë, gjykimin e drejtë dhe elokuencën. Fjalët e tij të urta janë ruajtur në "Nehxhul-Belaga" (Rruga e Elokuencës).